Skipulagskerfismynd:
1. Afturás 2. Togbreytir 3. Drifskaft 4. Gírkassi 5. Brúarlegur 6. Framás
Sendingarkerfi neðanjarðar hleðslutæki:
(1) Vökvakerfi, vélrænt flutningskerfi
Kostir þessa kerfis eru meðal annars:
Það getur fullnýtt kraft hreyfilsins og lagað sig sjálfkrafa að breytingum á ytri mótstöðu innan ákveðins sviðs, sem gerir ráð fyrir þrepalausri hraðastjórnun.
Það getur komið í veg fyrir ofhleðslu á vél og skemmdum á íhlutum þegar skyndileg aukning er á ytri viðnám.
Það virkar vel og er áreiðanlegt.
Ókostirnir eru:
Minni flutningsskilvirkni, flókin uppbygging og hár framleiðslu- og viðhaldskostnaður.
(2) Statískt vökvakerfi
Háhraðavalkostur-: Notar háhraða-vökvamótor ásamt vélrænni gírskiptingu, þ.e. vökvakerfi.
Valkostur fyrir lágan-hraða: Notar vökvamótor á hjóli-hlið með litlum-hraða, háu-togi, þ.e. fullkomlega vökvakerfi.
Togbreytir:
Virkni snúningsbreytisins
Togaðlögunarstuðull dísilvélar er lágur, sem getur ekki uppfyllt kröfur neðanjarðarbíla sem oft verða fyrir ofhleðslu og mismunandi álagi. Til að bregðast við þessu vandamáli er vökvaspennubreytir bætt við á bak við dísilvélina.
Kostir og gallar þess að nota snúningsbreytir samanborið við vélræna sendingu:
Kostir:
Veitir sjálfvirka aðlögunarhæfni fyrir ökutækið.
Eykur endingartíma ökutækisins.
Bætir afköst ökutækisins- utan vega.
Bætir þægindi ökutækisins.
Einfaldar notkun ökutækis.
Ókostir:
Hærri kostnaður miðað við almenna vélræna sendingu.
Minni skilvirkni togibreytirsins sjálfs.
Hærri framleiðslu- og viðhaldskostnaður.
